?

Log in

No account? Create an account

[reposted post] Зимняя сказка

IMG_1982.JPG

Об этом платье я уже писала тут однажды. Оно вызвало ураган противоречивых мнений. Read more...Collapse )
Няма нічога горшага ,чым сесці на хвалінку папіць гарбаты перад тым, як ісці рабіць тое, чаго не хочацца. У выніку час праходзіць марна, катлеты не смажаныя, хата не меценая. Але і кніжка таксама не чытаная. Карацей, наймарнейшая марнасць.
Усё, перастаю спаміць і іду на кухню.
Учора, нарэшце, спраўдзілася мара ідыёткі: павязала пад музычку. Я так старанна калупала першыя радочкі пустой гумкі, потым лягчэйшыя наступныя, што незаўважна праседзела да гадзіны пад Марэка Грэхуту. Я, як Фёдар Карамазаў, раблюся пад старасць злой і сентыментальнай.
Праўда, раніцай высветлілася, што трэба было вязаць на 10 см шырэйшую, усё давялося распусціць. Але мне важны працэс. І файная музычка.
Вераніка занадта рана навучылася чытаць. Неяк прыціхла. Гляджу - адкапала балады Шылера, сядзіць і чытае гэтую крывавую жудасць. Напэўна, малюнкі спадабаліся, бо выданне вельмі прыгожае. Забраць ці не забраць - вось дзе пытанне.
Учора на прэзентацыі Марціновіча купіла заадно і дыск з вершамі Купалы. Дзеля нарыса Някляева купіла. Але Эміля слухаць не хоча, давядецца ўключаць "Дзеда-Барадзеда".

гэта як так, сама сабе

... А яшчэ я з дзяцінства баялася мерцвякоў. Да жудасці. Не сапраўдных, а тых, якія толькі і чакаюць, каб напасці ў цемры з-за спіны і задушыць вас. Ці чаго яны там ад людзей хочуць?
Але гадоў у 12 падсела я на "Кансуэлу". Галоўная гераіня, як вядома, была там асобай шляхетнай і вельмі моцнай духам. Аднойчы яна некуды там пайшла ў жудаснай цемры, таму што мерцвякоў баяцца, на яе думку, было найгаенбнай заганай. Пасля таго, як я гэта прачытала, мне ўдалося паціху пераадолець свой страх да такой ступені, што я магла спакойна зайсці ў цёмны пакой і не выбягаць адтуль, нібыта там чорт сядзіць.
Так што "Кансуэла" мяне таксама змяніла.
Дзясятую частку "Праклёна" Гапеева ўчора прачытала. Уражаннямі ад рамана падзялюся потым абавязкова. Пакуль што крык душы, які больш датычыцца, напэўна, не Гапеева, а карэктара і рэдактара. Выкладнік універсітэта і загаднік кафедры - гэта што такое наогул? Самае жудаснае, што гэтых выкладнікаў яндэкс выдае ажно 242 адказы, загаднік - 198. Гугліць лянотна. У бібліятэку мне зараз не патрапіць, каб пакапацца ў слоўніках, але на слоўніку.орг гэтыя перліны знойдзены толькі ў Трасянка-беларускім слоўніку (Пацюпа). Адгадайце, хто рэдактар рамана.

Ну вось навошта, навошта гэтыя моўныя вычварэнні? Я яшчэ разумею, калі ты прапаноўваеш знаёмым купіць пячэнне да чаю, а яны вельмі так выразна згаджаюцца, што да гарбаты трэба было б печыва купіць. І што ў варыўні стаіць лядоўня, а халадзільнікі толькі саўкі купляюць. Гэта я яшчэ магу зразумець. Але такія простыя і звыклыя словы навошта перамяняць. Якім чынам адзін суфікс стаў лепшым за другі? Давайце тады і "Перапісчыка" Багдановіча на перапісьніка заменім. А што? Ці, напрыклад, будзем пісаць загадоўца і выкладоўца.

Апошнім часам усё часцей адчуваю, што не ведаю беларускай мовы. Што кожны, хто не лянуецца, а тым больш той, хто лічыць сябе элітай, мае права ў любы момант адкапаць нешта ў нейкім слоўніку ці, яшчэ лепш, выдумаць, а ўсё астатняе абвясціць састарэлым хламам.

П.С. Вось толькі што знайшла яшчэ: "на ўсю патоку".

Яшчэ адно П.С. Я ведаю, што мова развіваецца, змены непазбежныя, савецкі варыянт беларускай мовы моцна зрусіфікаваны і г.д. Я зараз не пра гэта.

Шкодныя дзеткі

Летам Вераніцы часта няма чым заняцца і яна дурэе, асабліва калі я Эміляй занятая. Дазволіла ёй учора глядзець што хоча і колькі хоча, толькі каб не ныла. А сёння ўся мая старонка на ютубе заваленая клубам Мікі Маўса і прапановамі абейжаць іх поновне. Усё, стаўлю пароль на комп.

May. 26th, 2014

Не ведаю, як у каго, а ў мяне за акном дзікія крыкі і хаос. Наша Ніва кажа, што маскалі нешта выйгралі. Цікава, гэты крык таксама маскалі ўзнялі, ці ім малодшыя браты дапамагаюць.